Het ontwaken van Djihi Marianne

Goed en kwaad: van strijd naar stroom.

En het hele bolwerk van mijn ik explodeerde en loste op in een oneindige ruimtelijke vrede. Het was volmaakt stil. Doodstil en toch levendig. Sprankelend en fris. Muren, deuren, afscheiding brak door, ik loste op in grenzeloze dimensie.
Een besef brak door: ik ben niets. Niet de persoon Marianne.
Het was een moeiteloos zijn van stilte.

Zeker tot mijn tiende jaar heb ik geleefd in het goede. Het goede kwam van God en was God. Toen moest ik naar de biecht. Er werd mij verteld dat ik mijn "zonden" moest opbiechten, waarna door veel bidden vergeving zou worden geschonken. Dit maakte diepe indruk op me, ik begon anders naar mezelf en de wereld te kijken. Deze ontnuchtering toonde een wereld van zwart en wit, zonder kleur, waar het licht uitgeschakeld was.
Ik voelde de druk van gezag, schuld en schaamte. De wereld brak in scherven. In elk mens bleek een duistere kant te zijn waar de duivel zich schuilhield. God was het licht, het goede maar met een toeziend, beoordelend oog. Toen verdween mijn verbinding met het goede van God, alsof een schaduw het bedekte. Ik raakte in verwarring maar kreeg geen antwoord.
Ik werd somber en wanneer ik over de brug van het kanaal liep, kreeg het zwarte water onder mij een zodanige aantrekkingskracht dat ik fantaseerde om erin te verdwijnen terug naar de onzichtbare wereld van het goede.
Er was niemand om die worsteling mee te delen. Soms leek het er zelfs op of iedereen een verbond had gesloten met een vijandige wereld, waar hardheid en strengheid overheersten. Het donkere zag ik overal om me heen, ik was bang en bad hardnekkig om vergeving, om hereniging met het zuivere Hart. Uitsluitend wanneer ik alleen was, in afzondering van de buitenwereld, was er nog een plekje in mezelf dat ongeschonden was, waar ik kon ontspannen en zijn.

En ineens gebeurde het, tijdens yoga in een heel diepe ontspanning verdween ik in een helder alles openbrekend licht. Het licht had zelfs een stem met wijze woorden in stilte, het kuste mij wakker en straalde dwars door mijn verleden heen. Lang, heel lang duurde het voordat ik het begreep. Het licht in mij was terug en bracht me thuis, daar waar het goed en heel was in een betere wereld.

Zo was ik meegesleurd van goed naar kwaad en terug. Dit was het begin van een zoektocht naar het waarom van deze omslag; wat was de grondslag voor goed en voor kwaad. Ik wist nu intuïtief: er is iets in mijzelf waar onvoorwaardelijke vrede heerst.
Onmiddellijk ging ik in therapie, het hele verleden werd doorploegd en opgegraven en er ontstond helderheid. De transformatie van het systeem van de geest en het lichaam voltrok zich in de yoga. Jarenlang yoga leerde mij de kunst van geduld, van stilte en ontspannen.

Nogmaals, ineens gebeurde het, tijdens het bijwonen van een satsang voelde ik iets in mezelf opengaan.
En het hele bolkwerk van mijn ik explodeerde en loste op in een oneindige ruimtelijke vrede. Het was volmaakt stil. Doodstil en toch levendig. Sprankelend en fris. Muren, deuren, afscheiding brak door, ik loste op in grenzeloze dimensie.
Een besef brak door: ik ben niets. Niet de persoon Marianne.
Het was een moeiteloos zijn van stilte.
Een totale objectloze en conceptloze eindeloze leegte, zonder enige scheiding.
Een absolute perfecte Is-heid.
Langzaam drong tot mij door: dit is eenheidsbewustzijn. Het bewustzijn dat van nature boven elke dualiteit uitgaat, verbindend in een allesomvattende eenheid, een uitdrukking van de hemelse gelukzaligheid.
Ik werd wakker door de kus van genade. Weer was daar het licht met een stem van stilte.

Ik was weer bij de oorsprong waar ik vandaan kwam, maar nu volledig bewust. Met verbazing keek ik terug op jarenlange strijd waarin ik zonder eigenliefde in het duister rondtastte op zoek naar goedkeuring en bevestiging, liefde en geluk. De afgebrokkelde jeugd kwam in een ander licht te staan, dit trauma was de aanzet geweest om te ontstijgen aan de samsarische wereld van goed en kwaad.
Ik bevond me in een permanente staat van leegte. Mijn verstand kon het niet bevatten, ik kwam erachter dat elk antwoord in de stilte ligt en vaker nog dat stilte zelf het antwoord is, daar stilte niets anders is dan puur bewustzijn.
In de stilte van het niet-doen zakken twijfels en conflicten in de diepte van zijn. Keuzes en beslissingen komen hier vandaan, uit de wijsheidsbron. Van hieruit worden goed en kwaad benaderd als feiten, zonder veroordeling, er wordt gedaan wat de situatie vraagt.

Naast de vrede, glorie en extase van de absolute realiteit is er nog steeds de duale wereld. In tegenstelling tot de non-duale wereld leven de persoonlijke aspecten in de duale wereld nog een tijdje door. Ze doen hun dansje in de wereld van pijn en plezier, goed en kwaad, voor en afkeur, zoals ze gewend waren te doen. Nu echter gedragen in een alomvattend perspectief.
Vanuit dit perspectief worden alle patronen en aspecten die mijn leven gekleurd hebben helder, ik kan liefhebben zonder afwijzing, de onvrije energie van mijn denksysteem komt los.

De duale wereld is wel te vergelijken met een droomwereld. Alles is tijdelijk, je bent zowel toeschouwer als deelnemer, goed en kwaad bestaan hier nog echt, het is vluchtig en je kunt erin wakker worden. In die droom speelt zich het hele schouwspel af van lijdende mensen, schokkende gebeurtenissen, haat en honger, oorlog en geweld, vrede en vreugde.
Levend vanuit onze ware natuur kijken we dwars door de verschijningsvormen heen en zien licht als de essentie. Vanuit de gevoelde, geleefde goedheid ontstaat compassie, echt begrip naar hen die nog gevangen zitten in de kringloop van vreugde en verdriet, illusie en onwetendheid. En wellicht zoals we dit zelf ook nog ervaren. Wanneer we ontwaken, zijn alle oude patronen niet ineens opgelost, in die zin is er pas sprake van verlichting wanneer elke neiging en persoonlijk systeem opgebrand is.

Vrede begint in onszelf. Nu en altijd. Dit levendige licht van vrede, zal naar onze omgeving uitstralen en anderen in zich opnemen. Wanneer je het open Hart volgt, zul je verbinding en aansluiting zoeken met gelijkgestemden. Dit zal leiden tot een gezamenlijke verbinding en deze kracht zal vernieuwing teweegbrengen. Handelingen vanuit mededogen leiden vanzelf tot een collectief vredesbewustzijn.

Dit is de werkelijke transformatie van goed en kwaad, in verbondenheid zal zij leiden tot een stroom van golvende liefde.

In liefde,

Djihi Marianne