Het ontwaken van Bharat Rochlin

Paula Marvelly: Wanneer heb je Papaji ontmoet?

Bharat Rochlin: In 1991 was ik in Poona en hoorde ik over Papaji via een fax van een vriend. Er werd een man genoemd die Papaji had bezocht en had gezegd dat hij in twee weken verlicht was geworden. Eerst dacht ik dat dit onzin was. Ik kende de man en ik dacht gewoon dat hij in paniek was geraakt. Ik verliet Poona en ging terug naar Europa. Ik was in Amsterdam en het onderwerp kwam weer ter sprake over deze man die Papaji ontmoette. Ik was met wat vrienden en we besloten de man te bellen die in Californië woonde. We spraken met hem en, ik weet niet, er begon iets te bewegen. De manier waarop hij aan de telefoon sprak - het was alsof er iets in me klikte. Later die dag ging ik naar een esoterische boekwinkel en ik zag een boek van Andrew Cohen, My Master is Myself, en ik las het en ik dacht: 'Dit is echt leuk'.

Dus ik kocht een ticket voor Lucknow. Ik wist niet eens waar Lucknow lag. Maar het was alsof ik de sadhu's in Delhi ontmoette. Het was precies hetzelfde gevoel — ik ging het onbekende in, ik had geen idee wat er zou gebeuren, weet je. Het was eng.

Ik ontmoette Papaji's zoon en hij zei dat ik de volgende dag kon komen. Dus ging ik de volgende ochtend naar Papaji's huis. Ik liep naar binnen en er waren ongeveer acht westerlingen — de satsang was al begonnen. Papaji zat op een verhoging - zijn ogen waren al gesloten. Dus ik ging gewoon zitten en deed mijn ogen dicht en onmiddellijk was er een lawine van energie. Het ging maar door en door en door... en aan het einde van de satsang begon ik te herkennen wat er 15 jaar geleden met die sadhu-mannen was gebeurd.

Het was zoiets van, ah, oh, ha ha, ja! Ik ging de volgende dag terug, maar ik maakte geen contact met Papaji. We spraken niet of zoiets. En de dag erna ging ik terug en gebeurde precies hetzelfde weer. Deze keer was het dieper. Ik voelde de vrede in mijn hart meer dan ooit tevoren. Ik stelde Papaji een vraag over inspanning. Hij zei: 'Doe geen inspanning, laat al je concepten, kennis en al je ervaring varen en wees gewoon stil.' Ik dacht: 'Ik weet het niet', maar de energie van zijn shakti was zo sterk dat het me niet kon schelen of ik 'stil was' of 'geen inspanning leverde' of niet. Inspanning kan voortkomen uit het Zelf, maar het is iets anders dan dat het voortkomt uit je eigen beslissing, het ego of het lichaam, om inspanning te leveren.

Hoe dan ook, de derde dag ging ik erheen en ik opende mijn ogen en Papaji opende tegelijkertijd zijn ogen en we keken elkaar aan en het was zo sterk. Het was alsof ik me moest vasthouden om niet weg te kijken, weet je — ik dwong mezelf om naar hem te kijken. Tijdens de pauze kwam een ​​van de assistenten langs en zei dat Papaji me wilde zien. Ik liep zijn slaapkamer binnen en hij zat op het bed en hij keek naar me op en glimlachte. Ik zeg je, er kwam zoveel liefde en zoveel energie en zoveel geluk uit hem dat ik bijna de kamer uit rende. Ik ging naast hem zitten en hij zei: 'Toen je door die deur liep, wist ik dat je hier met een doel was gekomen. Wat was het doel, waarom ben je hier gekomen?' Eerst wilde ik zeggen, een beetje slapjes, 'Oh Papaji, ik ben gekomen voor verlichting,' maar toen brulde de leeuw in mij, 'Papaji! Ik ben hier voor verlichting!' En hij begon gewoon te lachen en we begonnen te knuffelen en te kussen en rond te rollen op zijn bed, weet je wel. En toen stond hij op en hij was als een haan en zei: 'Ik krijg ze altijd aan het eind en ik werk heel snel. Maak je geen zorgen, in slechts zeven dagen zul je verlicht zijn!' En ik zei: 'Ja, hoor!'

Eerst vroeg hij me of ik nog iets te zeggen had, dus ik vertelde hem het verhaal van wat er met de sadhu's was gebeurd. Eigenlijk heb ik Osho 10 jaar lang niet eens verteld wat er met me was gebeurd. Ik kon er niet over praten, het was zo heilig. Ik vertelde hem het verhaal en hij bevestigde het en zei dat deze mannen heel bijzonder waren. En toen liet hij het helemaal vallen en kon ik er niet meer met hem over praten, wat volgens mij kwam doordat ik aan die ervaring vasthield.

Maar ik kon nog steeds niet geloven dat ik verlicht kon zijn. Ik dacht nog steeds dat ik niet goed genoeg was. Ik, Bharat - verlicht? Dus dit was wat Papaji in het begin deed. Hij deed afstand van dit geloof dat je niet verlicht kunt zijn. Wat hij als eerste deed, was het weer in mij naar boven halen, maar dan 1000 keer verder. In de volgende twee jaar was wat ik met Papaji ervoer en waar hij me naartoe bracht, hetzelfde als wat er in het begin met die mannen gebeurde. Papaji hield me minstens twee jaar in die ervaring. Wanneer mijn geest terugkwam, deed hij weer iets. En ik bleef die twee jaar in aanwezigheid of zijn. Ik heb elke esoterische spirituele ervaring meegemaakt die je maar kunt bedenken. Hij gaf me dat geschenk — hij liet me dat afmaken. Dus het eerste wat hij deed was me de waarheid opnieuw laten zien en toen gaf hij me het vertrouwen om ernaar te leven.

Papaji zei tegen me: 'Over zeven dagen zul je verlicht zijn!' Dus daar was ik, wachtend. Dag één, dag twee — ja, dit is goed, maar ik ben niet verlicht. Dag drie, dag vier, vijf, zes, dag zeven... Daar was ik in de eerste helft van satsang en er gebeurde niets. Toen we in de pauze weggingen, begon ik echt gefrustreerd te raken, zelfs een beetje boos op Papaji. Ik zei: 'Papaji, het is nu zeven dagen en ik ben niet verlicht.' En hij keek me alleen maar aan en lachte en hij zei: Weet je, als je naar de andere oever gaat, zullen we je niet meer hebben en we houden zo veel van je.' Maar toen hij naar mij keek en ik naar hem, verdween alle scheiding. Er was geen ik, er was geen hij, er was niets — alleen maar absoluut zijn. Absoluut zijn. Opnieuw stortte ik gewoon in.

Het enige wat ik in die tijd kon doen, was naar satsang gaan en teruggaan naar mijn kamer en op een stoel zitten en uit het raam kijken. Het was zo overweldigend. Gewoon zijn, in zijn zijn. Elke dag werd dieper en dieper en dieper. Niveaus van vrede werden dieper en dieper en dieper. En wat toen ook duidelijk werd, was de illusoire aard van de geest, weet je. Ik liep Papaji's huis binnen, verzonken in een ongelooflijke, zware mindtrip, en binnen een seconde was het verdwenen in zijn aanwezigheid. En dit gebeurde keer op keer. Al deze geest is maya — het is illusie. Het is niet echt en het kan in een fractie van een seconde verdwijnen. Het is gewoon een kwestie van stil zijn.

Op een dag stond ik in satsang achterin en ik was in een echt depressieve staat, maar aan het einde van de satsang voelde ik me echt geweldig. Papaji stond op en liep de kamer uit en toen hij langs me liep zei hij: 'Voel je je beter?' Ik realiseerde me wie hij was - geen kleine oude man, maar een echte sadguru. Ik begon de immensiteit te zien van wie hij was of wat hij was en wat hij deed. Hij nodigde me uit om bij hem te blijven en in Lucknow te wonen. Dit ging door en door en door van '91 tot '97, toen hij stierf.

Ik bleef met hem steeds hoger en hoger gaan. Wat kan ik zeggen? Papaji's belangrijkste punt is dat er niets bestaat. Op een dag zat ik in mijn kamer en toen verdween het idee van mijn lichaam, de tijd verdween, en ik was op deze plek of geen plek waar niets bestond en niets ooit heeft bestaan. Het was zo absoluut duidelijk dat er nooit een schepping is geweest. Je wordt nooit geboren en je zult nooit sterven. Absoluut, dat is de waarheid. Maar het is een heel paradoxaal iets, want dan zou het idee van het lichaam terugkeren en dan zou ik hier weer zo zijn. Alles leek weer echt echt. Dat verwarde me een tijdje, maar Papaji zou me altijd vertellen dat er geen verschil was. Maar voor mij voelde het anders. Dus dit ging minstens twee jaar door.

Op een gegeven moment dacht ik: 'God, ik ben verlicht.' Maar ik moest het blijven controleren. Ben ik verlicht? Ben ik verlicht? Toen kwam er een punt waarop ik zou denken: 'Ik kan geen ja zeggen, ik kan geen nee zeggen. Ik kan niet zeggen dat ik verlicht ben, ik kan niet zeggen dat ik onverlicht ben.' Dat ging dus heen en weer. Op een gegeven moment, toen ik Lucknow verliet, zei Papaji dat ik naar buiten moest gaan en satsang moest geven. Hij gaf me de naam Bharat - Bharat was de naam van de broer van Ram en betekent 'India'. Dus ik gaf satsang waar ik ook was, maar ik kwam altijd terug en binnen enkele minuten nadat ik bij hem was, realiseerde ik me dat ik nog steeds dingen verzamelde. Ik koos er altijd voor om bij Papaji te zijn - dat was belangrijker dan welke satsang dan ook of ooit speciaal zijn. Er zou nog genoeg tijd zijn nadat Papaji stierf.

Papaji zei dat verlichting voor mij gebeurde met de sadhu-mannen. Maar ik had niet het juiste begrip van wat er gaande was. Er was geen wijsheid - ik had geen bewustzijnskennis van wat er met mij gebeurde, ik had geen bevestiging. Ik ontdekte dat deze dingen erg belangrijk zijn, zelfs net zo belangrijk als de daadwerkelijke doorbraak. Dis-identificatie met de geest - dat is nog maar het begin. Het is niet zo dat je verlicht wordt en nu in deze bubbel zit en je door niets wordt aangeraakt en je volledige kennis hebt, weet je. Zo is het niet. Alles wat je in een boek over verlichting leest, is niet waar en je weet het pas als je het persoonlijk tegenkomt, hetzij met je eigen gezicht of een jnani of een sadguru, zoals op het niveau van Papaji. Dan zie je waar het echt om draait.