Zoeken naar innerlijke vrede

Al vele duizenden jaren hebben mensen zich verdiept in het mysterie dat hen omringt.  Zo hebben zij geleerd dat er vele verschillende manieren zijn om in contact te komen met het onzegbare: via muziek, dans, kunst, poëzie, magie, rituelen, of veeleisende fysieke en mentale disciplines. Soms hadden ze daarbij de steun van de gemeenschap waar ze deel van uit maakten, andere keren moesten of wilden ze langere tijd alleen zijn. Sommigen richtten zich daarbij naar binnen, anderen zochten contact met de natuur om hen heen.

Door al die inspanningen en verkenningen van de diepte is er in de loop van de tijd een enorme waaier aan mogelijkheden ontstaan om dieper door te dringen in het mysterieuze en het spirituele. Er zijn vele wegen naar innerlijke vrede.

Lang niet iedereen kan zich daarmee bezig te houden. Vaak is het leven zo hard en moeizaam dat overleven elke dag een kleine overwinning is. Er zijn nog steeds heel veel plekken op de wereld waar honger, onrecht en onderdrukking zo zeer het leven bepalen dat er nauwelijks tijd en mogelijkheden zijn om zich in het eigen innerlijke leven te verdiepen.

Maar ook als overleven niet langer het issue is omdat er altijd eten, rechtspraak en democratie is kan het gemakkelijk gebeuren dat je door het moderne leven opgejaagd  wordt en geen tijd meer vrij kunt maken voor de ontwikkeling van een authentiek innerlijk leven. Je moet meestal nog steeds wel hard en lang werken, maar als er dan toch nog vrije tijd over is kun je altijd wel een prikkel vinden om de innerlijke onrust te verdringen. Je kunt altijd de tv aanzetten, naar de radio luisteren, je email checken, een leuk filmpje op je mobiel kijken. Of de kroeg in, lekker met anderen kletsen. Extraverte mensen hebben het maar makkelijk.

Er is soms nog maar weinig tijd over voor fantaseren, innerlijk luisteren, inspiratie, dagdromen. Zomaar niets doen. Niet naar een scherm kijken.

Dan is er soms een crisis nodig om je te overtuigen van de noodzaak om een innerlijke reis te gaan maken. Heel vaak wordt die crisis niet als zodanig herkend en wordt die benoemd als een depressie, een inzinking, een burn-out of een ziekte. Soms is er een langdurige zoektocht naar een oplossing en worden alle beschikbare standaardbehandelingen uitgeprobeerd. Als die werken lijkt de crisis snel bezworen.

Maar als er geen gemakkelijke en snelle oplossing beschikbaar is, kan het zijn dat bijna onwillig de aandacht op een gegeven moment uit gaat naar alternatieve oplossingen. En soms wordt dan pas duidelijk dat er een hele parallelle wereld bestaat van personen die totaal andere dingen geloven dan de mensen met wie men tot dan toe contact had.

De eerste voorzichtige schreden om zich meer te openen worden gezet. De eerste glimp van een ontwaakt leven wordt gezien. De eerste gevoelde ervaring van eenheid en verbondenheid met al het leven dient zich aan. Kleine stapjes in de immensiteit. Vertrouwen is op zulke momenten essentieel.

Laag na laag pel je de verwarring weg. Langzaam maar zeker verandert onrust in rust, lawaai in stilte, drukte in vrede. Er komt helderheid, openheid, verwondering. De emotionele knopen beginnen wat losser te zitten, de band rond je hart begint minder knellend te worden.

Je zit en kijkt. Je leert om bij de pijn te blijven. Je leert om de onrust vanaf een zekere afstand te bekijken. Je laat je niet voortdurend meenemen door de stroom van gedachten. Je schrikt niet van allerlei gevoelens, wordt er niet meer door overmand. Je begint contact te krijgen met een centrum van stilte in jezelf.

Vrede daalt neer.

Tijd maakt plaats voor eeuwigheid. Haast verdwijnt en onverstoorbare rust neemt het over. Het gekwebbel van de geest zakt steeds meer naar de achtergrond en wat waar is is onmiskenbaar en uiterst eenvoudig. Gedachten kunnen je niet meer voor de gek houden, overtuigingen zijn niet langer je zelfgebouwde gevangenis.

Vrede daalt neer.

Maar op een gegeven moment verdwijnt ook de vrede weer, en voor je t weet ben je weer teruggeworpen in de drukte van het alledaagse bestaan. Alles wat je hebt geleerd lijkt weer vergeten. Je weet niet hoe, maar je bent weer terug bij af. Opnieuw voel je je opgejaagd, verward, eenzaam, pijnlijk, angstig, onzeker. Het leek zo goed te gaan, maar nu ben je weer je oude, versplinterde zelf. Degene die je niet langer wilde zijn.

En toch…De herinnering aan de tijd dat er vrede en helderheid was blijft je achtervolgen. Een deel van je vergeet nooit die grootse, tijdloze, wakkere diepte. De stem die stil en zacht spreekt over de diepste waarheid is nog niet verstomd. Het is een stem die je niet probeert te overtuigen, maar die je vriendelijk uitnodigt. Het is een stem die je vraagt om toe te staan, niet om te vechten.

Je ziel fluistert zachtjes over de stilte diep binnen in je. Zij weet dat zij wel kan worden overdekt, maar dat niets haar werkelijk kan doen verstommen. Zij is het licht dat ook in de duistere passages van je leven blijft schijnen. Dit licht is moeilijk te vinden, niet omdat zij ver weg is, maar omdat zij zo vriendelijk en zacht is. Zij is je innerlijk licht en lacht om al je worstelingen omdat ze weet dat ze niet werkelijk nodig zijn. Ze weet hoe je in de strijd verwikkeld bent geraakt door in onwaarheid te gaan geloven en ze weet dat zij aan het eind weer op je zal wachten en je zal ontvangen en troosten.

Wat je ook maar hebt gedaan, wat je ook maar hebt gezegd, wat je ook maar hebt geloofd. Haar liefde is waarlijk grenzeloos, want zij kan niet anders dan geven. Zij is wie jij bent als je stil bent geworden. Kun je haar vinden? Weet je wie je bent?