Wil je zelfrealisatie?

Als je het gaat proberen, doe het dan ook helemaal. Hou niets achter, vergeet veilig en bekend. Anders – doe het maar niet. Half half is niks.Ga er vanuit dat je van alles en nog wat gaat verliezen. Vrienden en vriendinnen, familie, bekenden. De meeste mensen zullen je vreemd aankijken als je hierover praat, en jij zal met steeds meer bevreemding naar hun leven, hun zorgen en ambities kijken.

Ze zullen je uitlachen, ze zullen je bespotten achter je rug, ze zullen denken dat het het allemaal niet meer op een rijtje hebt. Je bent er uit gestapt, en je komt waarschijnlijk nooit meer terug. Lange tijd zal het voelen alsof je in een wereld van geesten bent beland – het lijkt net echt, maar je weet dat het dat niet is. Misschien bij jij wel niet meer echt. Je zou tijdelijk, of misschien ook wel voor altijd, je gezond verstand kunnen kwijtraken. Je zal jezelf vervloeken dat je er ooit aan begonnen bent. Er zullen dagen zijn dat je niet kunt eten, er zullen dagen zijn dat het zweet je uitbreekt als je je realiseert wat je kwijt bent geraakt en nooit meer terug zult krijgen. Misschien slaap je wekenlang maar een paar uur. Misschien zul je dromen van vallen in bodemloze, zwarte ravijnen. Soms zul je wakker worden met maar één gevoel: “dat was ontzettend vreemd” en je dan realiseren: “maar wakker worden in deze wereld is minstens net zo vreemd”. Wat er zeker zal gebeuren is dat je je geïsoleerd en alleen zult voelen. Geen enkele zekerheid meer om op terug te vallen, niemand meer die begrijpt waar je mee bezig bent, of nog snapt wat je wil bereiken. Isolatie is het cadeau, je bescherming. Maar dat zie je waarschijnlijk pas jaren later. Dat is de enige hulp die je krijgt – de rest is alleen maar een test of je het wel echt wil. Je bent in een achtbaan gestapt en niemand die je kan vertellen hoe lang het zal duren. Maar wat een rit! Wat een avontuur! Wat een belachelijk moeizame omweg om hier te komen – hier waar het allemaal begon en waar het altijd zal eindigen. Hier, waar je altijd al was, maar pas nu zie je dat het altijd nieuw is. De hele rit, alle beproevingen: ze waren voor niets, het had allemaal niet gehoeven – en toch kon het niet anders. Dit was het enige echte gevecht dat de moeite waard was, Niet omdat je hebt gewonnen, maar omdat je jezelf onderweg hebt verloren en er nu niets anders meer is dan dit. Dit, en niets anders.